Nanouk ging aan de slag met haar camera tussen de trekpaarden

Nanouk ging aan de slag met haar camera tussen de trekpaarden

Enkele jaren geleden kwam ik, samen met mijn mama, Nanouk tegen op de Countryside beurs in Gent. Mijn mama was direct weg van een prachtig schilderij met een kudde schaapjes en ik, ik vond het allemaal prachtig want beestjes zijn nu eenmaal mijn grootste hobby en plezier (samen met mijn kindjes en mijn ventje natuurlijk!). Ik kende Nanouk uit de boeken van Landleven en vond dat de dieren die zij schilderde echt ‘leefden’. De ogen, die keken je aan en je zag de ziel van het dier. Als snel raakten we aan de babbel en ik vroeg of Nanouk het zag zitten om een bronzen beeld te maken van mijn eerste trekpaard Minne. Minne, een robuuste Merrie die in haar gloriedagen rond de 1100 kg woog was nu een dagje ouder maar bleef een trots trekpaard! Ze stond al enkele jaren met artrose op de wei maar bleef mijn trouwe vriendin. En die wou ik graag vereeuwigd zien. Afspraken werden gemaakt en Nanouk ging aan de slag met de camera tussen onze trekpaarden, ezels, pony’s, schapen, varkens…. Uit het ‘zakelijke’ groeide een leuke vriendschap ook mede dankzij onze beide paard-gekke dochters die super goed met elkaar overeen komen. Heerlijk is dat. Ondertussen hangen hier al enkele prachtige schilderijen van onze paarden en er mogen er nog vele volgen  . Er is niks mooier dan kunst van je eigen dieren aan de muur. Iedereen die binnenkomt herkent ze meteen. En het schilderij van de schaapjes dat mijn mama zo mooi vond staat hier ook verstopt, die krijgt ze voor haar 70e verjaardag! Minne’s beeld is bijna klaar. Ik heb haar begin dit jaar moeten laten gaan. Het werd te erg met de pijn. Ze slaapt op de wei waar ze altijd heeft gestaan maar ik heb straks een prachtige Minne bij me waar ik altijd naar kan kijken. Nanouk, bedankt hiervoor! Vele groetjes en tot gauw! Annemieke